در دنیای کنونی شرکت ها و سازمان ها برای ادامه کار در آینده و جذب مشتری، ملزم به ایجاد نوآوری، به روزرسانی مداوم محصولات و خدمات و ابداع روش های هوشمندانه می باشند. فناوری های جدید، ملاحظات زیست محیطی، مقررات دولتی و رقابت جهانی برخی از عواملی هستند که نیاز به نوآوری را ایجاد می کنند. استقرار سیستم نوآوری به انعطاف پذیری سازمان بستگی دارد و به یافتن پاسخ مسایل چالش برانگیز و به دست آوردن فرصت های جدید کمک می کند. در نهایت ایده های بزرگ و اختراعات جدید اغلب حاصل مجموعه عظیمی از تفکرات و تغییرات هستند که همگی به موثرترین شکل هدایت شده اند. سیستم مدیریت نوآوری، رویکرد سیستمی را جهت یکپارچه سازی نوآوری در تمام سطوح سازمان فراهم می کند که موجب ایجاد فرصت هایی برای توسعه راه حل ها، سیستم ها، محصولات و خدمات جدید می شود. لذا وجود یک چارچوب راهنما برای سیستم مدیریت نوآوری می تواند به رفع معضلات در این زمینه کمک کند. این چارچوب همان استانداردها هستند. استانداردسازی مانند یک پل انتقال فناوری، برای توانمندسازی و تسهیل در نوآوری عمل می کند. در این مقاله به مدیریت نوآوری، معرفی استانداردهای مرتبط با سیستم نوآوری و اهمیت آنها پرداخته می شود.

خلاقیت، شناخت مساله، اجرا و ارزش برای حمایت از نوآوری لازم و ضروری هستند و به تنهایی هیچ کدام منجر به نوآوری نخواهند شد. فرد، تیم و یا سازمان ها بدون خلاقیت، قادر به تبدیل یک مساله به فرصت و ایجاد ارزش برای مشتریان خود نیستند. اجرای موفقیت آمیز نیز باعث خلق ارزش و ارزش افزوده خواهد شد که به کلیه بازیگران سود خواهد رساند. مدیران باید به این نکته توجه نمایند که ابزار به تنهایی عامل پیشرفت و ترقی نیست، بلکه باید رابطه تنگاتنگ بین نیاز و مساله ای که ابزار می تواند برطرف کند وجود داشته باشد، هیچ ابزاری بر ابزار دیگر اولویت ندارد، مگر اینکه نیاز خاصی را برطرف کند. این مقاله با چارچوبی منطقی و مطالعه ای دقیق از بین ابزارهای متنوع مورد استفاده مدیران در تکنیک های دهگانه مدیریت نوآوری تعداد 18 ابزار مهم و پرکاربرد حوزه پژوهش که ارزشی بالاتر از میانگین نظر خبرگان کسب نمودند، مورد بررسی قرار می دهد و با مفهوم شناسی ابعاد و مولفه های نوآوری از دیدگاه بازیگران عمده و نقش هر کدام سعی بر روشن نمودن جایگاه هر بازیگر در عرصه مدیریت نوآوری دارد. بین بازیگران و نقش آنان رابطه یک به یک وجود ندارد، ممکن است بازیگران نقش های متنوعی همچون خلق ابزارها، ترفیع کاربران، مساعدت سایر بازیگران را بر عهده بگیرند. 54% دانشگاه را خالق ابزارها و 54% شرکت ها را استفاده کننده ابزارها و تکنیک ها معرفی می نمایند و 61% بر این اعتقاد بوده که شرکت های مشاور بیشترین مساعدت را به شرکت ها در استفاده از تکنیک ها خواهند داشت و 20% بیان نموده که تکنیک ها را به طور موفقیت آمیز در سازمان خود مورد استفاده قرار داده اند که شامل شرکت های صنعتی و شرکت های مشاور می باشند که همبستگی مثبتی بین آن ها وجود دارد.

بهره­گیری از فضاهای پیراشهری به عنوان کالاهای استراتژیک و مقرون­به­صرفه جهت توسعۀ خوشه­های نوآوری، شهرها را به سمت تحقق توسعۀ پایدار و اکوسیستم نوآور بر مدار اقتصاد دانش­بنیان رهنمون می­سازد. هدف این پژوهش، شناسایی و استخراج مراحل تکوین و توسعۀ خوشه­های نوآوری جهت کاربست آن در فضاهای پیراشهری است. روش پژوهش حاضر، از لحاظ ماهیت، کیفی، ازنظر هدف، کاربردی-توسعه­ای و از نوع مطالعات ثانویه با رویکرد مرور سیستماتیک ادبیات منطبق بر فرآیند هشت مرحله ای اوکلی(2015) است. جامعۀ آماری شامل مقاله­ها، کتاب­ها و پایان­نامه­های مربوط به خوشه­های نوآوری شهری، ­از سال 2000 تا 2023 است. حجم نمونه شامل 32 منبع می­باشد. بر اساس نتایج پژوهش، بیشترین منابع پژوهش مربوط به سال­های  2018-2023 ( 62 درصد منابع) و پایگاه­های داده­­ای ساینس دایرکت و اشپرینگر است(به ترتیب 28 و 22 درصد منابع). بر اساس نتایج حاصل از تحلیل منابع، 113 کد بر تکامل و توسعۀ خوشه­های نوآوری شهری جهت کاربست آن ها در فضاهای پیراشهری تأثیرگذار هستند که در 26 مقوله مشتمل بر برنامه­ریزی راهبردی، پیش­نیازها، سازمانی، مدیریت، ساختار جمعیت، محیط فرهنگی، خدمات، مدیریت دولت، الزامات فرهنگی، زیرساخت اقتصادی، مالی، ساختار صنعتی، انباشت صنعتی، سطح اقتصادی، نوآوری فناورانه، موقعیت جغرافیایی، ارتباط صنعت-دانشگاه، مقیاس شهر، محیط اکولوژیک، طراحی و محیطی طبقه بندی شده اند. این مقوله ها در هشت کد محوری متشکل از نهادی، اجتماعی- فرهنگی، اقتصادی، انباشت جغرافیایی و فضایی، زیرساخت و غیره طبقه بندی شده اند. مراحل توسعه و تکوین خوشه­های نوآوری شامل مرحله پیش­خوشه و ظهور خوشه، راه­اندازی، فاز رشد خوشۀ پسین، پایداری، زوال و درنهایت سازگاری خوشه­ای، جهش یا فرسودگی است.